Ik weet nog dat ik vroeger met mijn vader ging schaken. Dan wilde ik eigenlijk zo snel mogelijk verliezen, want dan kon ik met alle schaakpoppetjes een choreografie-opstelling maken. En dan maakte ik een dansje met de schaakstukken. Ik was altijd al iedereen en alles om me heen aan het regisseren. Waar mijn vriendinnetjes moesten zitten bijvoorbeeld. Op mijn vierde ging ik bij ballet. Op mijn zesde bij theater / musical. Toen wist ik: dit is wat ik wil doen!

Ik heb Gilles de la Tourette. Dat uit zich in fysieke en verbale tics. Dat heb ik al van jongs af aan. Het is heel vermoeiend. Ook omdat ik het vaak probeer in te houden als ik mensen net ontmoet bijvoorbeeld. Voor de pijn krijg ik fysio therapie. Ik kan soms ook heel lomp uit de hoek komen, ik heb totaal geen filter. Dat stukje heb ik heel erg omarmd. Dat brengt me ook vaak juist heel veel. Ook in ons ondernemerschap.

Ik heb eigenlijk elke dag pijn. Op het podium heb ik nergens last van dat is voor mij een veilige plek, daar kunnen mijn spieren relaxen. Mensen vragen wel eens of ik nog zenuwachtig ben, maar ik heb altijd zin om op te treden. Dan kan ik mijn hoofd en lichaam uitzetten.

Ik heb in het lesgeven ook echt mijn passie gevonden. Ik wil jongeren laten zien dat je kan doen en worden wat je wil. Ik heb nooit iets anders willen doen. Maar op de middelbare school zeiden ze: Eva, je moet een normaal vak kiezen. Theater kan niet. Toen heb ik toch overal auditie gedaan. En overal ben ik aangenomen. Ik had echt zoiets van ‘Fuck jullie allemaal’. Ik zal eens laten zien dat ik het wel kan.