Iemand gaf me ooit een compliment mee nadat ik een portret had gemaakt van haar overleden moeder. Als iemand overleden is, kan je nooit meer een ‘nieuwe foto’ van iemand maken. Je beeld van die persoon is ‘bevroren’. Maar als ik een portret teken, creëer ik toch weer een nieuw beeld van iemand.

Haar dochter zag haar moeder op een nieuwe manier. En dat raakt. Ik leer gelukkig steeds meer dat ik met mijn tekeningen wel degelijk iets bijdraag op een maatschappelijk niveau. Soms denk ik, ik teken maar wat. Maar ik kan met één tekening wel degelijk raken, of inspireren. Of tot nadenken aansporen.

Het is één van mijn dromen om ooit een coverillustratie voor de New Yorker te maken. En ik vind het geweldig om te werken voor grote nationale kranten en opdrachtgevers. Maar in Helmond voel ik me echt thuis. En er komt ineens zoveel leuks op mijn pad. Opdrachten voor Museum Helmond en de gemeente bijvoorbeeld. Ik zou best wel meer lokaal willen werken, voor lokale bedrijven en organisaties. En mijn werk in de openbare ruimte van Helmond kunnen zien. Je hoeft het helemaal niet in Amsterdam te zoeken. Er zijn niet zoveel mensen hier die doen wat ik doe. Hier kan ik me onderscheiden.’