Ik ben opgegroeid in de dierenbuurt. Ik heb een goede jeugd gehad, maar dat mijn ouders nou de deur plat liepen in een museum, absoluut niet. Maar ik heb op de St. Josefschool gezeten en daar was Theo Driessen directeur. En Theo Driessen vond het belangrijk dat kinderen ook in aanraking kwamen met muziek en met bouwkunst. Dus op die school is dit toch geprikkeld en het zaadje geplant. Als ik zie hoe rijk ik daar zelf uitgekomen ben, dat mag je kinderen niet onthouden.

Op basisschool De Vlier, waar ik lang heb gewerkt, hebben we heel veel gedaan aan cultuur.

We hadden samen met Lambertusconcerten een project voor de groepen 8 en dat ging over Bach. Dan zeggen ze weleens ooit, kinderen houden niet van klassieke muziek. Ik was ervan overtuigd dat kinderen dat mooi vinden, als je dat goed voorbereidt. Er kwam een delegatie van het Helmonds Vocaal Ensemble, een strijkersensemble en een solist, een countertenor, bij ons op school, in de speelzaal van de kleuters, een aantal delen uit de Matthäus-Passion uitvoeren.

Ik zeg tegen Jeroen Felix, dirigent van het Helmonds Vocaal Ensemble, je moet wel een inleiding geven op die countertenor. Want als je die zo laat zingen, liggen die kinderen onder de tafel van het lachen, want voor hun is dat heel onnatuurlijk. Maar Jeroen deed dat perfect. Dat orkest begint te spelen, dat koor begint te zingen, het was doodstil. Doodstil! Kinderen zaten echt ademloos te luisteren. Dat was zo mooi!

Er was pers bij aanwezig. Toen zei een van de leerkrachten: ‘Ja, de kinderen vinden het niet mooi, maar wel bijzonder.’ Oké, dus dat komt in de krant. De volgende dag komt een van de kinderen kwaad op school. Hij zei tegen de juffrouw ‘Ik vond het bijzonder, maar ik vond het óók heel mooi.’ Ik werd er stil van. Betere dingen had hij niet kunnen zeggen. Je denkt, ziede potverdorie kinderen houden hiervan! En ik ben ervan overtuigd, ze vergeten nooit meer wie Bach is en ze vergeten nooit meer wat de Matthäus-Passion is.‘