Soms geven mensen aan dat ze geraakt worden door mijn woorden. Dat het herkenbaar is. Dat doet me iets. Zonder dat je van elkaar precies de situatie kent, weet ik dan wel dat mensen echt verdriet hebben gekend. Dat schept een band. Je hebt gesprekken die je anders niet zou hebben. Je stelt je kwetsbaar op door het te delen en daardoor durven anderen zich ook weer kwetsbaar op te stellen naar jou toe. Dat is voor mij een hele waardevolle toegevoegde waarde van het delen van mijn gedichten.

Ik schrijf al zo lang ik me kan herinneren. Het eerste gedicht dat ik ooit schreef was toen mijn oudtante overleed. Ik zat in groep 5. Ik ben gewoon gaan typen. Het was niet vergelijkbaar met wat ik nu schrijf, maar er zat rijm in. Dat is voorgelezen op haar begrafenis.

Ik schrijf vaak vanuit emotie. Als er iets gebeurt dat heel verdrietig is of juist heel mooi. Het is een heel onbewust proces. Ik ga niet zitten om te schrijven, maar als er dingen zijn die veel met me doen dan werkt het bij mij gewoon zo dat er zich allemaal woorden in mijn hoofd zich vormen en voor ik het weet schrijf ik het op. Ik had ze overal in notitieboekjes en mijn telefoon staan. Toen ik ze ging verzamelen voor de bundel kwam er wel heel duidelijk een rode draad naar voren. Het gaat vooral om liefde. In de breedste zin. Ik leer mezelf er ook beter door kennen. Dat is een heel proces. Ik had daar kennelijk heel veel pagina’s voor nodig.