Toen ik in groep 1 zat van de kleuterklas, was er één keer per jaar een filmmiddag. Dan mocht iedereen een film inbrengen. Ik had mijn favoriete videoband van Sneeuwwitje meegenomen. Die werd toen gekozen en gingen we met de hele school kijken! Dat was mijn eerste filmprogrammeursklus.

Toen heb ik wel gezien van ‘Oh wow, iedereen zit nu een film te kijken die ik heb uitgekozen’. Het verbindt ook echt, dat vond ik heel mooi daaraan. Toen ik 8 jaar was, kreeg ik van mijn vader mijn eerste videocamera. Zo’n hele grote met zo’n bandje erin. Ik vond het leuk om álles te filmen. Ik kom uit een gezin waar iedereen heel veel praat en heel mondig is. Maar ik had de beelden… Mijn familieleden zeiden dan: Oh, daar gaan we naar kijken! Dat werkte heel goed. Toen leerde ik al dat film echt iets krachtigs heeft. Met film kon ik een verhaal vertellen dat ik mondeling niet kon overbrengen.

Ik ben queer. Vooral in mijn puberteit heb ik heel veel gehad aan films en series. Je had een Canadese serie ‘Degrassi High’ en ‘Degrassi The Next Generation’. In die serie zag ik voor het eerst een transgender karakter. Of iemand die non-binair was. En er zaten gay verhaallijnen in. Ik dacht van: ‘oh wow, dit mag allemaal! Dit zijn allemaal opties’. Dat helpt wel echt als je een beetje struggelt met je eigen identiteit. Om je dan minder raar te voelen. Dus ik vind het ook belangrijk om nu in mijn filmprogrammering zoveel mogelijk diverse representatie te bieden.

Zo ben ik twee jaar geleden begonnen met mijn eigen Queer Film Night. Ik doe dat nu in vier verschillende filmhuizen. Ik wil heel graag ook meer classics gaan vertonen, want ik merk onder jongere generaties dat zij erg fan zijn van classics. Maar die hebben ze nog nooit in de bioscoop gezien. En deze zomer ben ik de buitenfilm gaan organiseren bij De Cacaofabriek. Ook heel leuk!