In groep 6 had ik juffrouw Onny. Wij waren echt geen fijne klas, maar zij was zo lief. Ze zat bij een toneelvereniging en iedere maandag vertelde ze daarover en liet ze ons oefeningen doen. Ze introduceerde op de vrijdag cultuurmiddagen. Toen zijn we als klas op sociaal vlak zo gegroeid!

We zijn meer van elkaar gaan tolereren, we leerden communiceren en accepteren. Er kwam meer contact onderling, alleen maar door die ene juf. En toen dacht ik: later word ik óf illustrator óf leerkracht, in ieder geval iets waarbij ik ook dingen over kan brengen.

Ik ben op de PABO als docent beeldende vorming gaan werken, omdat ik vind dat de leerlingen leuke leerkrachten moeten worden met een breed blikveld. Kunst kan een middel zijn om je ook als mens te laten groeien. Dat vind ik het fijne van zo’n PABO: ik hou me niet alleen maar bezig met kunst, maar vind het vooral belangrijk dat onze studenten van de PABO fijne leerkrachten worden die zicht hebben op ieder kind en ze motiveren hun talenten te ontdekken en ontwikkelen