Rond mijn veertiende was ik extreem ongemakkelijk. Dat heeft iedereen denk ik wel een beetje, maar ik had het wel extra. Door muziek te maken in een band zag ik mensen. Want we hadden wel gewoon op vrijdagavond repetitie. Als ik de muziek niet had gehad, had ik nul interactie met andere mensen gehad. Waarschijnlijk had ik dan in een compleet isolement geleefd. Maar ik wilde zo graag muziek maken, dat ik over mijn ongemak heen moest stappen. En dan zag ik mensen bij de repetitie, maar je kreeg ook tussendoor contact of stuurde elkaar nummers door. Er was een gezamenlijke interesse waardoor je altijd iets had om over te praten. Vriendschappen beginnen dan heel praktisch, maar groeien uit tot meer. Hoe fijn is het als je iemand treft die jouw liefde voor metal deelt? Dan ga je op een gegeven moment ook afspreken buiten muziek om.

Een vitamine D-tekort schijnt bij transmensen vaker voor te komen. Ze dachten vroeger dat mensen door de medicatie last van botontkalking kregen, maar ze zijn er achter gekomen dat het gewoon komt, omdat ze de deur niet uitgaan en geen beweging hebben. Gelukkig ontdekte ik op een gegeven moment de bluesmuziek. En ja, daar heb je echt bandleden bij nodig. Ik wilde zo graag muziek spelen, dat gaf me de motivatie om onder mensen te komen. Ik heb al mijn vrienden via muziek leren kennen.

In de muziek heb je een enorme vrijheid om te schrijven en zingen wat je wil, zonder dat iedereen het meteen doorheeft. Al drie jaar voordat ik als transgender uit de kast kwam, zong ik er over. En dan zeiden mensen ‘oh mooi liedje, klinkt wel alsof ze het een beetje moeilijk heeft, maar ach’. Niemand had iets door.

Ik ben rond mijn veertiende zelf nummers gaan schrijven. Er moest wel echt iets uit zeg maar. Het was voor mij een uitlaatklep. Toen het besef kwam dat al de nummers waar ik naar luisterde ook gewoon door mensen waren bedacht en geschreven, gaf dat mogelijkheden. Ik kon mijn emotie kwijt.

Ik denk dat ik in de jaren dat het niet lekker ging, een groot deel van mijn eigenwaarde en identiteit uit de muziek haalde. Het was iets dat ik deed en waar mensen enthousiast over waren, dus dat was wat ik was. Die jonge gitariste en zangeres.

Dat maakte mijn hele transitie natuurlijk ook wel weer extra spannend. Ik kon mijn stem helemaal kwijtraken. Gelukkig hebben de bandleden van de Leif de Leeuw Band me altijd gesteund. Zij wisten denk ik niet heel goed waar ik aan begon en ze wisten ook niet of het goed zou komen, maar ze wisten wel dat ik het moest doen. En in het ergste geval kon ik altijd nog alleen gitaarspelen in de band. Zij waren altijd zo van ‘wat er ook gebeurt, wij laten je niet in de steek’.

Mijn zus en ik zijn tegelijk begonnen met muziekles. Zij koos piano, dus ik ging voor gitaar. Zo simpel was het. En het bleek meteen het goede instrument voor mij. Het scheelt denk ik wel dat ik pas 7 jaar was toen ik begon. Dan ben je gewoon al heel trots als je Vader Jacob kan spelen. Je verwacht niet veel meer. Nu willen kinderen van 10 meteen liedjes van Suzan en Freek spelen. Als dat dan moeilijk blijkt, haken sommige kinderen toch af. Andersom merk je ook dat kinderen geïnspireerd raken door anderen die ze op Youtube muziek zien maken. Dat vind ik wel mooi.

Jongeren zijn kwetsbaar. En muziek schept een band. Ik heb best veel leerlingen op les die puber zijn en het niet heel makkelijk hebben. Waar ze thuis financiële problemen hebben. Of die gewoon niet lekker in hun vel zitten. En daar kunnen ze ook heel open over zijn. Je bent één op één bezig met iemand en je zit naast elkaar en dan gaat het gesprek ook vaak toch over hoe het echt met iemand gaat. Het is dan even een veilige bubbel waar we in zitten. Muziekles geven is meer dan alleen noten en akkoorden aanleren. Ik hou bij sommige leerlingen een oogje in het zeil